පෑන් පැන්සල් එක්ක ඔට්ටු වෙන... තනිරුල් පොතක් ජිවිතයම මගේ...

ජීවිතෙත් හරියට තනිරුල් පොතක් වගේ... 
මුලින් ඉරි කෑලි, රවුම්, කොටු, ඉලක්කම්, අකුරු ලියනවා පැන්සලෙන් පුරුදු වෙන්න...
පස්සේ ටික ටික වචනයෙන් වචනය... වාක්‍යයෙන් වාක්‍යය... ජේදයෙන් ජේදය ලියන්න පුරුදු වෙනවා මකනයෙන් මක මක... 
එත්.. පහු වෙද්දී ඒ පොතේ පෑනෙන් ලියන්න වෙනවා...
හැබැයි පැන්සලෙන් මක මක ලිව්වා වගේ වරද්දන්න බෑ... 
පරිස්සමට ලියන්න ඕනේ කල්පනාවෙන්... 
වැරදුනා කියලා පොත පැත්තකට දාල හරියන්නෙත් නෑ ... වැරදි ගැන හිත හිත ඉන්නත් බෑ ...
ඒ වැරදිත් එක්ක ඉස්සරහට යන්න ඕනේ... 


* සමහරු ලියද්දි වැරදුනා කියලා මුළු පොතම පැත්තකට දානවා... (දිවි නහගන්නවා)
* සමහරු පොත ලස්සනට ලියාගෙන යනවා... (ජිවිතේ ඉස්සරහට යනවා)
* සමහරු පොතට ලස්සන පිටකවරයක් දාගෙන පිටින් විතරක් ලස්සන කරගෙන ඉන්නවා... ඒත් ඇතුලෙන් හිස්... (එලොවත් නෑ මෙලොවත් නෑ)
* සමහරු පිටිනුයි අතුලෙනුයි දෙකම ලස්සනට තියාගෙන ඉන්නවා.... (ආදර්ශමත් ජිවිතයක්)


ඒ අතරේ මම...............>>>>>>>>


පොතත් අතේ තියාගෙන... පෑනත් අතේ තියාගෙන...
ලියන්නේ මොනාද.. කොතනින්ද පටන් ගන්නේ කියලා...
කල්පනා කර කර ඉන්නවා...  

හැපුයි... :( :( :(

මේ මනු ලෝකේ සුරිදිනු මගේ....දෙවියොත් මගේ ආදර තාත්තයි...!!!

අප්පච්චි ඈත අහසේ තරුවක් උන දා ඉදං අපේ මුළු ගෙදරම පාලුවට ගිහින්... ඉස්සර සිංහල අලුත් අවුරුද්ද දවසට, ජනවාරි පළවෙනිදට මට අනිවාර්යෙන් කිරිබත් කටවල් 3ක් හම්බුනා... එකක් අප්පච්චිගෙන්... තව එකක් අම්මිගෙන්.. අනික අයියගෙන්... දැන් අම්මි විතරයි මට කිරිබත් කටක් කවන්න ඉන්නේ....අයියත් රට ගියා... එදාට දුක වැඩි කමට අම්මයි මමයි අඬනවා හොදටෝම.. මම ආසම නෑ ඒ දවස් දෙකට.. ඒ වගේම මගේ උපන් දිනේ දවසටත්...

මට මතකයි අම්මි දවසක් කිවුවා අප්පච්චිට එයාගේ උපන් දිනේට හම්බුන ලස්සනම තෑග්ග මමලු... අප්පච්චිගේ උපන් දිනේට පහු වෙනිදා තමයි මම ඉපදිලා තියෙන්නේ... මැයි 15අප්පච්චිගේ..මැයි 16 මගේ... ඉතිං දවස් දෙකක් කිරිබත් හදනවා අම්මි... මං සල්ලි එකතු කරලා පොඩි තෑග්ගක් ගෙනත් හංගලා තියල අප්පච්චිගේ උපන්දිනේ දවසේ උදේම නැගිටලා අප්පච්චිට දීල දණ ගහලා වැඳලා උම්මා එකකුත් දෙනවා... අන්න ඒ වෙලාවට අප්පච්චිගේ ඇස් ලාවට වගේ කඳුළු උනලා දිලිසෙනවා සතුටට... එදාට ඉස්කෝලේ ගිහිල්ලත් යාලුවොත් එක්ක කියවන්නේ ඒ ගැනමයි.. පුංචි කමට උනත් ඒ දවස් වල මං කරපුවා මතක් වෙද්දීත් මගේ ඇස් තෙත් වෙනවා...

චුටි කාලේ ඉදං ඩේ කෙයාර් එකේ හැරුනම මගේ ජිවිතේ වැඩි හරියක් අප්පච්චි එක්කමයි ගෙවුනේ.. ඒ කාලේ යුද්දේ නිසා ආර්මි එකේ හිටිය අම්මිට හුගාක් වැඩ තිබ්බා.. උදේට ගිහින් රෑට ගෙදර ආවේ... ඒත් අප්පච්චි අම්මි වගේ බිසී උනේ නෑ...ඉතිං මං දන්නා කාලෙක ඉදන් මගේ ලෝකේ වීරයා උනේ අප්පච්චි.. අප්පච්චිට මං කොච්චර ෆිට්ද කියනවා නම්, ගෙදරදී හලෝ මචං කියලා තමා මං අප්පච්චිට කතා කලෙත්... අම්මිත් එක්ක, අයියත් එක්ක රණ්ඩු උනාම අප්පච්චි මගේ පැත්ත ගත්තේ හැමදාම... කවදාවත් අපි හැමෝම කෑවද හොයලා බලලා මිසක් කෑවේ නෑ... මං තරහ වෙලා නොකාම නිදාගද්දී අප්පච්චි කාමරේට ඇවිත් මාව ඇහැරවලා කන්න එක්ක යනවා... මං කෑවේ නැත්තම් අප්පච්චිට හරිම දුකයි... ඒ කාලේ මං හරිම දඟ මල්ලක්... අප්පච්චිට වද දීලා ඇති අනන්තවත්... ඒත් මට ගුටියක් හම්බෙන්නේ හරිම කලාතුරකින්...ඇත්තටම හරිම සුන්දරයි ඒ කාලේ...

අප්පච්චි නැති උනාට පස්සෙයි මං දැනගත්තේ ගමේ අයගේ හිතේ අප්පච්චිට තිබුන තැන.... සල්ලි වලින් පෝසත් නැති උනාට අප්පච්චිට තිබ්බේ මනුස්සකමින් පෝසත් හිතක්.. අදටත් මං පාරේ යද්දී ගමේ කව්රු හරි මාව දැක්කම කියන්නේ අර අපේ ප්‍රේමසිරි අයියගේ දෝණි නේද කියලා...ඊට පස්සේ කතා වෙන්නේ අප්පච්චිගේ හොදමයි.... මාව දකින ගොඩක් අය කියනවා අප්පච්චිගේ ඇස් දෙක වගේමයි, අප්පච්චිගේ හිනාව වගේමයි කියලා.... ඒ හැමදේටම වඩා මට ආඩම්බර අප්පච්චිගේ දෝණි කියනකොට... කවදාවත් ගමේ කොල්ලෙක් වත් මට විහිළුවක් කරලා නෑ... අම්මියි මමයි මේ ගෙදර තට්ට තනියම ඉදලත් කුරා කුඹික්ගෙන් වත් කරදරයක් නැතුව අදටත් මේ ගමේ ඉන්න පුළුවන් උනෙත් අප්පච්චි හින්දයි..

දැන් මගේ උපන් දිනේ දවස ගෙවෙන්නේ පන්සලේ.... එදාට මට පුදුම දුකයි.... පන්සලට ගිහින් මල් පුජා කරලා, පහන් පත්තු කරලා අප්පච්චිට පින් දීලා හවස් වෙලා ගෙදර එනවා... මගේ ජීවිතේට මං හුගාක්ම අසරණ උනේ අප්පච්චි නැති උන දවසේ.... මං අප්පච්චිගේ මිනිය වත් දැක්කේ නෑ... මට ඒක දකින්න හයියක් තිබුනේ නෑ ... හිත හදාගන්න සෑහෙන්න කාලයක් ගියා... අදටත් සමහර දාට අප්පච්චි මතක් වෙලා රෑට කාටවත් නොදැනෙන්න අඬනව... 

අප්පච්චි තමයි මගේ ලෝකේ පළවෙනි වීරයා... ඒ වගේම පළවෙනි ආදරයත්... 
උපදින හැම භවයකම අප්පච්චිගේ දෝණි වෙලාම ඉපදෙන්න කියලයි මං ප්‍රාර්ථනා කරන්නේ... අප්පච්චි නැතුව ගොඩාක් පාලුයි.... මං පොරොන්දු වෙනවා අප්පච්චිගේ දෝණි කියලා හැමෝටම ආඩම්බරෙන් කියන්න පුළුවන් විදියට හොද කෙනෙක් වෙනවා කියාලා..

හුදකලා විරාමයේදී හමුවෙමුද ටිකක්....

නිහඬ ලොවක කල්පනා

මවයි සොඳුරු චේතනා

ඔයයි මමයි තනිවෙලා

පැතූ පැතුම් සැබෑ වෙලා...

හීන ලෝකෙට ආසයි මං වැඩියෙන්

අපි දෙන්නට හමුවෙන්න හැකිවෙන්

හැබෑ ලෝකෙට බයයි මං සත්තකින්

වෙන් වෙන්නට උනොත් අපිට අපෙන්...

ඔය උණුහුමේ ගුලි වෙලා

ඔය නෙතු බැල්මේ කිමිදිලා

ඉන්නම් ආදරෙන් වෙලිලා

මියෙන තුරාම සෙනෙහසින්....

හිරුට පෙම් බැඳි මම ....

මට අද ඊයේ වගේ මතකයි හැමදේම...  ඔයාට කොහොම ඇතිද මන්දා... මට ආදරෙයි කියලා කියාගන්න බැරුව ඔයා කට්ට කාපු හැටි... හික්ස්...  කොච්චර දුක් වේදනා අස්සේ උනත් ඒ අතීතේ මතක් වෙද්දී මට හිනා යනවා...  මගේ හිතේ ඔයාට තියෙන ආදරෙත් තව තවත් වැඩි වෙනවා...  මට කෙලින් කියන්න බයේ වටින් ගොඩින් සින්දු කෑලි කීයක් නම් එව්වද ඔයා...  මට හැමදේම තේරුනත් නොදන්නවා වගේ හිටියා...  එවපු සින්දු කෑලි වලට "ෂා ලස්සනයි..." "ෂෝයි සින්දුව නේද..." කිය කිය හිටියා...  හප්පේ බලන්න වටිනවා එතකොට ඔයාගේ මූණ මේම මේම බෙරි වෙලා තියෙන හැටි...  ඔයා එවපු ඒ සින්දු කෑලි අතරින් මං අදටත් ගොඩාක් ආස කරන පද පේළි දෙකක් තියෙනවා...
"හිත අස්සට හීන ගොඩක් ගෙනල්ලා දුන්න
ඔය ඇස් දෙක අමතක කර හිඳින්නේ කොහොම... "
මටත් ඔයාට කියන්න තියෙන්නේ මේ ටිකම තමා බබා...  එදා ඔයාට මගේ ජීවිතේට ළං වෙන්න ඉඩ නොදී මඟ හැරියේ මං මටත් වඩා ඔයාට ආදරේ නිසයි...  මාත් එක්ක ඉඳලා ඔයත් දුක් විඳිනවා දකින්න මට ඕන උ‍නේ නෑ... අදටත් එහෙමයි... ඒ සිතුවිල්ල හැමදාමත් තියෙයි... පුලුවන් නම් මට සමාව දෙන්න බබා... 

අහම්බෙන් හමුවුණු
ඔය දඟකාර හිත අද්දර
මම නිහඬ උනා...
එදා මගේ නිහඬ බවට
ඔයා දුක් උනා...
ඒත් අද...
මම ඔයාගේ නිහඬ බවට
දුක් වෙනවා...
කාලය කොතරම් නපුරුද නේද..
හ්ම්ම්ම්...
අන්තිමට අපිට ලැබුණ දේකුත් නෑ...
දුකම හැරෙන්න...

බිහිරි දැරියකගේ නොනිමි සිතුවිලි...

(මගේ ජීවිතේට මං අකුරු කරපු සංවේදීම වදන් පෙළ වෙන්න ඇති මේ...
කියවනවට කියෙව්වොත් නම් නිකන්ම නිකන් වචන ගොඩක් වගේ දැනෙයි...
ඒත් ඒ හැම වචනයක්ම හිතට අරන් කියෙව්වොත් නම්....
මට දැනුණ හැඟීමම ඔයාලටත් දැනෙයි... 

අපි හැමෝම ජීවිතේ දිහා බලන්නේ එකම කෝණයකින් නෙමෙයි කියලා ඔයාලට තේරෙයි එතකොට...) -සඳ කින්නරාවී -

නිහඬ ලෝකයක්...
පාට පිරුණු... ලස්සන...
නිහඬම නිහඬම ලෝකයක්....
හැමෝම ගොලුවෝ ද මන්දා...
මොන මොනාදෝ මුමුණනවා...
කොච්චර උත්සහ කළත්..
එයාලා කියන ඒවා අහන්න...
ඇහෙන්නෙම නෑනේ මට..
අනේ... ඇයි ඒ...
මට විතරමද මේ...

කටහඬින් පුලුවන් ලූ...
කවුරුහරි අඳුරගන්න...
ඉතින්...
මගේම කටහඬ වත්
නාදුනන මම...
කෝමද එහෙම කෙනෙක්
අඳුරගන්නේ...
අමරදේව මහත්තයා
ලස්සනට සින්දු කියනව ලු...
කියලා දෙන්නකෝ මටත්...
කෝමද සින්දු අහන්නේ කියලා...

කුරුල්ලෝ කෑ ගහන්නේ
කීචී බීචී කියලද...
හූනා කෑ ගහන්නේ...
ටික් ටික් කියලද
ගෙම්බා කෑ ගහන්නේ
බක බක කියලද....
මේ ඇත්තමද....
කාට හරි නම කියලා
කතා කළාම...
එයා හැරිලා බලනවා...
එතකොට...
මට කවුරුවත්ම... මේ වෙනකන්...
නම කියලා කතා කරලා
නැති නිසාද
මට ඇහුන් නැත්තේ....

වෙන අයට කෝල්ස් එද්දී
එයාලා ටක් ගාලා
ආන්සර් කරලා කතා කරනවා....
ඒත්...
මගේ ෆෝන් එක කැඩිලද මන්දා...
මොනාත් ඇහෙන් නෑ....
ලයිට් පත්තු වෙනවා විතරයි...
ඉතින්....
මට විතරක් ඇයි මෙහෙම....
අළුත් ෆෝන් එකක් ගත්තම...
මට ඇහෙයි නේද සමහරවිට....

අපේ ගෙදර හැමෝම
ටීවී එක දිහා බලාගෙන
වෙලාවකට...
බඩ අල්ලගෙන හිනා වෙනවා...
තවත් වෙලාවකට...
දුකින් වගේ ඉන්නවා...
ඒත්...
මට එහෙම නෑනේ...
වෙලාවකට හිතෙනවා මට...
හැඟීම් දැනීම් නැද්ද කියලා...

ශබ්දය, නාදය, ස්වරය...
කියන දේවල් මම දන්නේ
නමට විතරයි....
ඇත්තටම ඒවා කොයි වගේද
කියලා දෙන්නකෝ කවුරු හරි...
ආසයි දැනගන්න...

අහන්න උත්සහ කළා ගොඩාක්...
අහන හැටි කල්පනා කළා ගොඩාක්...
දැන් නම්...
හරීම මහන්සියි මට...
මේ නිහඬ ලෝකයේම මම...
නිහඬව ඉන්නම්...
නිදහසේ මම....

මට අහිමි මම....

හිතට දුකක් දැනුන වෙලාවක.... 

ෂවර් එක යටට වෙලා...

තියෙන දුක් දෝම්නස් පොදි

වතුරේ දිය වෙලා යන්නම

අඬන්න ආසයි මං....

අඬලා අඬලා හිත නිදහස් උනාම

අම්මී අහයි මොකෝ මේ ඇස් 

රතු වෙලා ඉදිමිලා කියලා... 

අන්න එතෝට කියතෑකී

ගොඩාක් වෙලා නෑවනේ... ඒකයි කීලා...

හ්ම්ම්ම්ම්ම්......

කාගෙවත් හිත නොරිදෙන්න මම...

කඳුළු බින්දුවක් පවා හෙළන්නේ

හරිම පරිස්සමට...

අන්න ඒ තරමට වද වෙන මට

මං ගැන කිසි ගානක් නැති හැටි නම් අපූරුයි...

ම්ම්ම්ම්ම්ම්ම්ම්.....

අද මට මගේ අයියා නැති අඩුව හුගාක් දැනෙනවා... 
අම්මී ගැන ලිව්වත්, අප්පච්චී ගැන ලිව්වත්, මගේ ආදරේ ගැන ලිව්වත් කවදාවත් මo මගේ අයියා ගැන ලියලා නැ මොනවත්...
අන්න ඒ නිසාද මන්දා අද අයියා ගැන ලියන්න හිතුනේ...
කොහොමත් මo අපේ ගෙදර වැඩියෙන්ම බය අයියට තමා... 
ගුටිත් කාලා ඈති අනන්තවත්...  
අයියා ගොඩාක් නිහඬ චරිතයක්...
ඒ අතට මo... හෙනම කටකාර චරිතයක්... 
ආයෙ අමුතුවෙන් කියන්න දෙයක් නෑනේ මo ගෑන... දන්නෝ දනිති.. 
එක කුස උපන් සහෝදරයා උනත් ගෙදරදී උවමනාම දේකට හෑර වචන දෙක තුනක් වත් කතා කරන් නෑ මාත් එක්ක... 
මමත් කතාවට යන්න හෙන බයයි ඉතින්...
අම්මී තමා පෝස්ට් මෑන් අපි දෙන්නගේ පණිවිඩ හුවමාරු කරන...
මo ගෙදරින් එළියට කොහේ හරි යන්න ඕනේ උනාම අයියගෙන් පර්මිශන් ගන්න එක අනිවාර්යයි...
ඒත් අයියා ලේසියෙන් පර්මිශන් දෙන්නෙත් නෑ... අන්න ඒ නිසාම ඒ දවස් වල මට අයියා මහා ඈණයක් වගේ පෙනුනේ... 
ඒත් අයියගේ මo ආස කරන ගතිගුණ ගොඩාක් තියෙනවා...
වෙලාවකට හිතෙනවා මo කොච්චර ලකීද කියල මේ වගේ අයියා කෙනෙක් ලැබෙන්න... 
හදිසියකට සල්ලී ඕන උනාම අයියගෙන් ඉල්ලුවම අයියා කවදාවත් කීයක් ඕනෙද කියලා අහන්නේ නෑ මගෙන්....
එයාගේ පර්ස් එක දීල ඕන තරම ගන්න කියනවා... 
කොච්චර සල්ලී පර්ස් එකේ තිබ්බත් මo උවමනා ගානට එහා කීයක් වත් ගන්නේ නෑ...
ඒ තරමට මාත් අයියගේ විශ්වාසය රැක්කා...
අයියත් කවදාවත් ඈහුවේ නෑ කීයක් ගත්තද කියලා වත්...
ඒ අතට අම්මීගෙන් සල්ලී ඉල්ලුවම මොකටද... කීයක්ද... මොනවා කරන්නද... ප්‍රශ්න කෝටියයි...  
ඕ ලෙවල්ස් කරන කාලේ නයිට් ක්ලාස් එක්ක ගියෙත් අයියා...
හැපූ අයියත් එක්ක බයික් එකේ යනවා කියන්නේ ජීවිත ආසාව අතාරිනවා වගේ වෑඩක්... 
බයික් එක ඉගිළෙනවා ජෙට් එක වගේ... මo කරන්නේ අයියව බදාගෙන වෙන දෙයක් වෙද්දෙන් කියලා ඉන්න එක තමා...
එක පාරක් බයික් එක හප්පගත්තත් එක්ක... හෑබෑයි ඉතින් දෙයියනේ කියලා මට කිසිම අනතුරක් වෙලා නෑ... 
ඉස්සර අයියා ලoකාවේ ජොබ් එක කරන කාලේ උදේට ඔෆිස් අදින්න ෂර්ට් එක මැදගන්නේ මට හොද බටර් පාරක් ගාලා...
අනේ මේ ෂර්ට් එක හෝදලා දාන්නකෝ.... අනේ ටග් ගාලා මේ ෂර්ට් එක අයන් කරලා දෙන්නකෝ... පඩි ගත්තම කීයක් හරි දෙන්නම් ඕයි කාමරේ අස් කරලා දානවකෝ... නoගී බඩගිනී තේ එකක් දෙන්නකෝ... අනේ සුදූ මේ සපත්තු දෙක පොලිෂ් කරලා තියන්නකෝ...
මේවා ඒ දවස් වල මට ඈහෙද්දිත් අරහන්... 
ඒත් දැන් ආයෙත් ඒ කාලෙට යන්න හිතෙනවා අනන්තවත්.... 
අයියා ලoකාවෙන් ගිහින් දැන් අවුරුදු 4ක් වෙනවා... ස්කයිප් එකෙන්මයි දකින්නෙත්... රණ්ඩු කරන්න වත්...  ගුටියක් කන්න වත් කෙනෙක් නෑතුව පට්ට පාලුයි... 
කොහේ හිටියත් තාමත් මo අයියගේ පණ ටික...
අම්මී කියන්නේ අම්මිට වත් අයිතියක් නෑලූ නoගී ගැන තනි තීරණ ගන්න....
වතුරට වඩා ලේ උකුයි කියලා කතාවකුත් තියෙනවනේ...
උපදින හැම ආත්මෙකම අයියගේ නoගී වෙලාම ඉපදෙන්නයි මට ඕනේ...
අප්පච්චී හැරුනම මගේ ලෝකේ වීරයා අයියා තමා හැමදාමත්...

ගොඩාරියක් ආදරෙයි මගේ සුදු අයියේ...